Het verhaal over liegende kinderen met FASD

Door een pleegmoeder

Het liegen is bij ons ook een groot probleem. We hebben een tijd gehad dat we daar echt doodop van werden, omdat het zo een basis is, van dat ouders hun kind willen vertrouwen! En dan gaat het niet om kleine leugentjes waar je gewone kinderen ook wel op betrapt, maar om volharden in leugens waar je bewijs van op tafel heb, en nog steeds ontkennen blijft krijgen. Onze zoon kon grote tranen huilen, en roepen, waarom geloven jullie me nooit! Terwijl we echt 100 % zeker waren dat hij de schuldige was.

We weten dat bij FAS het gedeelte van de hersenen dat sequensieert verstoord is. Hij herinnert zich de dingen niet zoals wij. Het is meer een fabuleren als een liegen, zoals een driejarige reageert als hij zijn hand heeft in de koeketrommel en betrapt wordt. En inderdaad, je eigen fout toegeven, is blijkbaar voor een FAS-kind ontzettend moeilijk. Het lijkt ook vaak dat hij zijn eigen leugenverhaal totaal gelooft, gewoon uitveegt in zijn hersenen wat er werkelijk is.

Het moeilijkste is dan dat je weet dat je je eigen kind niet kunt vertrouwen, terwijl je hem ook niet konstant kan wantrouwen! Voor ons is het daarom ontzettend belangrijk geweest met kontrole en overzicht houden: geef hem de kans niet om te liegen, bv door dagelijks kontakt met de school, zodat hij niet kan zeggen dat de leraar heeft gezegd dat we dit niet moeten doen, maar dat dat geverifieerd is voor hij het zegt, en je weet niet of je het geloven moet...

We hebben een rekening voor hem, die ik ook disponeert, en ik heb dus overzicht over zijn geld, zodat ik weet dat hij niet steelt van anderen. Ik houd snoep en koek achter slot en grendel, want anders verdwijnt het spoorloos...We hadden een keer al het schuim in de gang van een brandapparaat. Hij was de enige die in die kamer was, het lawaai maakte me duidelijk wat er gebeurde, maar toch blijft hij volhouden dat hij de zekering van het apparaat niet aangeraakt heeft....

Wij negeren dat, en zeggen: pech dan, want voor ons is het 99 % zeker dat je het wel deed, dus de consequenties zijn toch voor jou. Het heeft geen zin om te vragen: waarom deed je dat, dat weet hij nooit. Impuls en ondoordacht. Gemakkelijke antwoorden: hier krijgen ze op school melk, en ik had geld meegegeven voor een melk-knipkaart. Ik vroeg elke dag: en kreeg je melk? waar is je kaart? maar hij antwoorde dat ja hij had melk gekregen en de kaart ligt op school. 2 weken nadien vroeg de leraar waarom ik geen geld meestuurde voor melk....Zijn antwoord was gewoon het gemakkelijkst, dan was er verder niks meer uit te leggen....

Dus: niet vragen, maar zeggen: wij denken dat je nu de waarheid niet spreekt, (+ de reden) en daarom moet je de gevolgen ervan dragen.

Heeft u ook een verhaal?

verhaal tijd

Heeft u een verhaal en zou u dat graag hier tussen zien neem dan gerust contact op met de FAS Stichting.