Het verhaal van Peter uit Nederland

Door Gerda, pleegmoeder

Vandaag is hij jarig, onze Peter. Hij wordt 5 jaar.'t Is midden in de zomer, net als 3 jaar geleden toen hij bij ons kwam wonen. Toen de kinderbescherming hem bij ons bracht, 2 jaar en een maand oud, was het een vertederend ventje. Hij lachte steeds en probeerde ons aan het lachen te maken door gekke bekken te trekken. De andere kinderen waren op slag verliefd op hem. Hij kon nauwelijks lopen, niet praten, niet kauwen en zag er een beetje vreemd uit. De maatschappelijk werkster van Kinderbescherming had al verteld dat de ouders alcoholisten waren en dat hij verwaarloosd was. "Hij heeft FAS"' zei ze door de telefoon "en hij ziet er wat vreemd uit, niet als een mongooltje, maar toch wat vreemde trekken in het gezichtje." Verder kon ze me niets over hem of over FAS vertellen, behalve dat Peter wat achter was, "maar dat is normaal als je verwaarloosd bent."

Als een razende begon hij zich te ontwikkelen, we konden het nauwelijks bijhouden in het eerste jaar. Hij leerde praten, werd sterker, begon beter te lopen en was een vrolijk kind. Toen de voogd bij ons kwam en vertelde dat de ouders van Peter de opvoeding niet meer op zich konden nemen en vroeg of wij Peter voor lange tijd in ons gezin op wilden nemen hoefden we niet zo lang na te denken. Dat konden we wel aan, het ging zo goed! Op het peuterbureau zat een wat oudere kinderarts. Zij was een ras optimist, maar ze remde mijn zorgeloze blik op de toekomst voorzichtig wat af. "Pas op,"" zei ze me, "kinderen met FAS krijgen veel problemen als ze wat ouder worden, Peter ontwikkelt zich nu prima, maar er komt straks een plafond!" Ik geloofde haar maar half, maar de wijkverpleegster gaf me wat artikeltjes over FAS, gecopiëerd uit een tijdschrift voor verpleegkundigen. Ik heb haar later verteld hoe vaak ik dat artikeltje had vermenigvuldigd, voor iedereen die me belde voor meer informatie over FAS. Helaas kreeg de kinderarts gelijk.

Vandaag zie je dat weer heel goed.Het is zo moeilijk voor hem, zo'n speciale dag als z'n verjaardag. Afgelopen zondag kwam de familie voor een verjaardagsbarbecue. Iedereen maakte plezier, behalve Peter, hij zat alleen in de zandbak. Gisteren nodigden we 3 kinderen uit voor een feestje. Peter was boos. Hij wilde niet meer dat ze kwamen. 't Is te veel voor hem, als die veranderingen.

Na de schoolvakantie gaat Peter van school. We vonden een plekje voor hem in een Medisch Kinder Dagverblijf. We hopen dat hij daar wat gelukkiger wordt, want we zagen hem snel veranderen. Hij had altijd al wat vreemd gedrag, zoals z'n liefste speelgoed (zonnebrillen) in de vijver gooien en dan onbedaarlijk gaan staan huilen, of zichzelf slaan, maar dit jaar is hij snel bergafwaarts gegaan. Een jaar in groep 1 van een normale basisschool was te veel voor hem. Ik liet hem alleen de ochtenden naar school gaan, zodat hij 's middags kon uitrusten, maar hij werd vaak erg boos, agressief of erg depressief; en hij huilde steeds. Juf vertelde dat hij in de klas niet in staat was de instructies te volgen of op z'n stoeltje te blijven zitten. Ik werd steeds vaker al 's ochtends gebeld of ik hem niet op kon halen, hij had weer een kind aangevallen of was onhandelbaar. Hij dreigde thuis weg te lopen en meerdere malen stond hij 's nachts op de stoep klaar. Hij kon naast me zitten en op een normale toon vertellen hoe hij me dood zou gaan maken, op wel 10 verschillende manieren. Ik was geschokt door de manier waarop hij beschreef hoe hij me in stukken zou scheuren, met een mes zou steken en in de brand zou steken. En dat allemaal terwijl we heerlijk rustig naast elkaar op de bank zaten! Eens reden we in de auto, Peter achterin, we zongen wat liedjes en opeens zei hij: Mam,……… ik vind je niet lief……….. en ik vind het ook niet goed dat jij mij lief vindt………" Op zo'n moment kon ik wel huilen, wat nog te doen voor hem?

Op momenten van woede en depressiviteit kon ik hem niet bereiken, hem niet troosten. Dat was erg frustrerend, 't was alsof we hem niet genoeg konden helpen, alsof we niets voor hem konden betekenen.

Ik weet dat hij zich moeilijk kan hechten, maar heimelijk hoop ik toch dat ik een beetje speciaal voor hem ben. Ik ben dat ook wel, maar niet genoeg denk ik. We dachten dat een hoop van Peter's problemen voortkwamen uit het feit dat hij verwaarloosd was, die eerste twee jaren, toen hij nog bij zijn ouders woonde. (of waar ze hem dumpten voor een paar weken of maanden als ze het even niet meer zagen zitten) Maar des te meer we weten over FAS, des te vaker denken we dat FAS de hoofdoorzaak is van z'n problemen.

Bovenstaande overpeinzing schreef ik ruim twee jaar geleden. Hoe gaat het nu met hem?

Op het MKD is hij rustiger geworden, de structuur deed hem goed, Zo goed dat hij, nu hij op het speciaal onderwijs zit, nog vaak terug verlangt naar die tijd. Hij heeft medicijnen om z'n angsten de baas te worden en om prikkels te dempen, die in zijn ogen allemaal even belangrijk leken te zijn. Hij heeft nog meer medicijnen om hem rustiger te maken. Ze werken, ze geven hem de mogelijkheid te functioneren en te leren. Hij heeft ons hele leven veranderd, op de kop gezet. Hij is een schat, maar o zo moeilijk om mee te leven…………

Heeft u ook een verhaal?

verhaal tijd

Heeft u een verhaal en zou u dat graag hier tussen zien neem dan gerust contact op met de FAS Stichting.