Leven met FAS--Persoonlijke Ervaringen
Peter--Nederland
Door Gerda, pleegmoeder
Vandaag is hij jarig, onze Peter. Hij wordt 5 jaar.'t Is midden in de zomer, net
als 3 jaar geleden toen hij bij ons kwam wonen. Toen de kinderbescherming
hem bij ons bracht, 2 jaar en een maand oud, was het een vertederend ventje.
Hij lachte steeds en probeerde ons aan het lachen te maken door gekke
bekken te trekken. De andere kinderen waren op slag verliefd op hem. Hij kon
nauwelijks lopen, niet praten, niet kauwen en zag er een beetje vreemd uit. De
maatschappelijk werkster van Kinderbescherming had al verteld dat de ouders
alcoholisten waren en dat hij verwaarloosd was. "Hij heeft FAS"' zei ze door de
telefoon "en hij ziet er wat vreemd uit, niet als een mongooltje, maar toch wat
vreemde trekken in het gezichtje." Verder kon ze me niets over hem of over
FAS vertellen, behalve dat Peter wat achter was, "maar dat is normaal als je
verwaarloosd bent."
Als een razende begon hij zich te ontwikkelen, we konden het nauwelijks
bijhouden in het eerste jaar. Hij leerde praten, werd sterker, begon beter te
lopen en was een vrolijk kind. Toen de voogd bij ons kwam en vertelde dat de
ouders van Peter de opvoeding niet meer op zich konden nemen en vroeg of
wij Peter voor lange tijd in ons gezin op wilden nemen hoefden we niet zo lang
na te denken. Dat konden we wel aan, het ging zo goed! Op het peuterbureau
zat een wat oudere kinderarts. Zij was een ras optimist, maar ze remde mijn
zorgeloze blik op de toekomst voorzichtig wat af. "Pas op,"" zei ze me,
"kinderen met FAS krijgen veel problemen als ze wat ouder worden, Peter
ontwikkelt zich nu prima, maar er komt straks een plafond!" Ik geloofde haar
maar half, maar de wijkverpleegster gaf me wat artikeltjes over FAS,
gecopiëerd uit een tijdschrift voor verpleegkundigen. Ik heb haar later verteld
hoe vaak ik dat artikeltje had vermenigvuldigd, voor iedereen die me belde voor
meer informatie over FAS. Helaas kreeg de kinderarts gelijk.
Vandaag zie je dat weer heel goed.Het is zo moeilijk voor hem, zo'n speciale
dag als z'n verjaardag. Afgelopen zondag kwam de familie voor een
verjaardagsbarbecue. Iedereen maakte plezier, behalve Peter, hij zat alleen in
de zandbak. Gisteren nodigden we 3 kinderen uit voor een feestje. Peter was
boos. Hij wilde niet meer dat ze kwamen.
't Is te veel voor hem, als die veranderingen.
Na de schoolvakantie gaat Peter van school. We vonden een plekje voor hem
in een Medisch Kinder Dagverblijf. We hopen dat hij daar wat gelukkiger wordt,
want we zagen hem snel veranderen. Hij had altijd al wat vreemd gedrag, zoals
z'n liefste speelgoed (zonnebrillen) in de vijver gooien en dan onbedaarlijk gaan
staan huilen, of zichzelf slaan, maar dit jaar is hij snel bergafwaarts gegaan.
Een jaar in groep 1 van een normale basisschool was te veel voor hem. Ik liet
hem alleen de ochtenden naar school gaan, zodat hij 's middags kon uitrusten,
maar hij werd vaak erg boos, agressief of erg depressief; en hij huilde steeds.
Juf vertelde dat hij in de klas niet in staat was de instructies te volgen of op
z'n stoeltje te blijven zitten. Ik werd steeds vaker al 's ochtends gebeld of ik
hem niet op kon halen, hij had weer een kind aangevallen of was onhandelbaar.
Hij dreigde thuis weg te lopen en meerdere malen stond hij 's nachts op de
stoep klaar. Hij kon naast me zitten en op een normale toon vertellen hoe hij
me dood zou gaan maken, op wel 10 verschillende manieren. Ik was geschokt
door de manier waarop hij beschreef hoe hij me in stukken zou scheuren, met
een mes zou steken en in de brand zou steken. En dat allemaal terwijl we
heerlijk rustig naast elkaar op de bank zaten! Eens reden we in de auto, Peter
achterin, we zongen wat liedjes en opeens zei hij:
Mam,……… ik vind je niet lief……….. en ik vind het ook niet goed dat jij mij lief
vindt………"
Op zo'n moment kon ik wel huilen, wat nog te doen voor hem?
Op momenten van woede en depressiviteit kon ik hem niet bereiken, hem niet
troosten. Dat was erg frustrerend, 't was alsof we hem niet genoeg konden
helpen, alsof we niets voor hem konden betekenen.
Ik weet dat hij zich moeilijk kan hechten, maar heimelijk hoop ik toch dat ik een
beetje speciaal voor hem ben. Ik ben dat ook wel, maar niet genoeg denk ik.
We dachten dat een hoop van Peter's problemen voortkwamen uit het feit dat
hij verwaarloosd was, die eerste twee jaren, toen hij nog bij zijn ouders
woonde. (of waar ze hem dumpten voor een paar weken of maanden als ze het
even niet meer zagen zitten) Maar des te meer we weten over FAS, des te
vaker denken we dat FAS de hoofdoorzaak is van z'n problemen.
Bovenstaande overpeinzing schreef ik ruim twee jaar geleden. Hoe gaat het nu
met hem?
Op het MKD is hij rustiger geworden, de structuur deed hem goed, Zo goed dat
hij, nu hij op het speciaal onderwijs zit, nog vaak terug verlangt naar die tijd.
Hij heeft medicijnen om z'n angsten de baas te worden en om prikkels te
dempen, die in zijn ogen allemaal even belangrijk leken te zijn. Hij heeft nog
meer medicijnen om hem rustiger te maken. Ze werken, ze geven hem de
mogelijkheid te functioneren en te leren. Hij heeft ons hele leven veranderd, op
de kop gezet. Hij is een schat, maar o zo moeilijk om mee te leven…………