Leven met FAS--Persoonlijke Ervaringen
Liegen
Door Marie, pleegmoeder
Het liegen is bij ons ook een groot probleem. We hebben een tijd gehad
dat we daar echt doodop van werden, omdat het zo een basis is, van dat
ouders hun kind willen vertrouwen! En dan gaat het niet om kleine
leugentjes waar je gewone kinderen ook wel op betrapt, maar om volharden
in leugens waar je bewijs van op tafel heb, en nog steeds ontkennen
blijft krijgen. Onze zoon kon grote tranen huilen, en roepen, waarom
geloven jullie me nooit! Terwijl we echt 100 % zeker waren dat hij de
schuldige was.
We weten dat bij FAS het gedeelte van de hersenen dat sequensieert
verstoord is. Hij herinnert zich de dingen niet zoals wij. Het is meer
een fabuleren als een liegen, zoals een driejarige reageert als hij zijn
hand heeft in de koeketrommel en betrapt wordt. En inderdaad, je eigen
fout toegeven, is blijkbaar voor een FAS-kind ontzettend moeilijk. Het
lijkt ook vaak dat hij zijn eigen leugenverhaal totaal gelooft, gewoon
uitveegt in zijn hersenen wat er werkelijk is.
Het moeilijkste is dan dat je weet dat je je eigen kind niet kunt
vertrouwen, terwijl je hem ook niet konstant kan wantrouwen! Voor ons is
het daarom ontzettend belangrijk geweest met kontrole en overzicht
houden: geef hem de kans niet om te liegen, bv door dagelijks kontakt
met de school, zodat hij niet kan zeggen dat de leraar heeft gezegd dat
we dit niet moeten doen, maar dat dat geverifieerd is voor hij het zegt,
en je weet niet of je het geloven moet...
We hebben een rekening voor hem, die ik ook disponeert, en ik heb dus
overzicht over zijn geld, zodat ik weet dat hij niet steelt van anderen.
Ik houd snoep en koek achter slot en grendel, want anders verdwijnt het
spoorloos...We hadden een keer al het schuim in de gang van een
brandapparaat. Hij was de enige die in die kamer was, het lawaai maakte
me duidelijk wat er gebeurde, maar toch blijft hij volhouden dat hij de
zekering van het apparaat niet aangeraakt heeft....
Wij negeren dat, en zeggen: pech dan, want voor ons is het 99 % zeker
dat je het wel deed, dus de consequenties zijn toch voor jou. Het heeft
geen zin om te vragen: waarom deed je dat, dat weet hij nooit. Impuls en
ondoordacht. Gemakkelijke antwoorden: hier krijgen ze op school melk, en
ik had geld meegegeven voor een melk-knipkaart. Ik vroeg elke dag: en
kreeg je melk? waar is je kaart? maar hij antwoorde dat ja hij had melk
gekregen en de kaart ligt op school. 2 weken nadien vroeg de leraar
waarom ik geen geld meestuurde voor melk....Zijn antwoord was gewoon het
gemakkelijkst, dan was er verder niks meer uit te leggen....
Dus: niet vragen, maar zeggen: wij denken dat je nu de waarheid niet
spreekt, (+ de reden) en daarom moet je de gevolgen ervan dragen.